Untraceable
Apr 24 2008 04:24:33:677PM  - (SA)  

Druk artikel  E-pos storie aan 'n vriend

Internet-bloedhond. . . Die FBI-agent Jennifer Marsh (Diane Lane) jag 'n reeksmoordenaar wat die internet gebruik om sy slagoffers te martel in die tegno-riller Untraceable.

Die gedagte van privaatheid het nogal ’n aanvegbare kwessie geword.

Dit wil, grootliks danksy werklikheidstelevisie, voorkom of die skeiding tussen die openbare en die private skaars nog bestaan. Die publiek is honger vir selfs die walglikste klein besonderhede in totale vreemdelinge se lewe en gewildheid, roem en berugtheid is net ’n internet-video of e-pos-grap weg. Die wêreld het ’n voyeuristiese dorpie geword waarin enigiets in die naam van “vermaak” geduld word. Dié global village se naam behoort eintlik “Kry ’n Lewe” te wees.

Dís wat ’n mens vir die internet-gebruikers in Untraceable wil sê wat ’n reeksmoordenaar se gru-dade oor die net volg. Die moordenaar martel sy slagoffers deur die marteltoerusting, hetsy honderde sonlampe of ’n suurmengsel, aan sy rekenaar te koppel wat die trefslae op sy martel-webblad tel. Hoe meer mense kyk, hoe helderder brand die lampe.

Ongelukkig vir die FBI móét hy na die webblad kyk X en dra só by tot die slagoffers se dood X om die moorde te kan oplos. Die ondersoekbeampte is die enkelma Jennifer Marsh (Diane Lane), wat hard probeer om ’n balans tussen haar beroeps- en huislewe te handhaaf. Sy’s lid van ’n eenheid wat internet-misdadigers jag en kom op die webblad killwithme.com af. ’n Katjie word doodgemaak, maar wanneer die volgende slagoffer ’n mens is, skakel Marsh-hulle en die speurder Eric Box (Billy Burke) na die hoogste rat oor.

Die enigste probleem is: die moordenaar is ’n internet-foendi en selfs die FBI met sy gevorderde toerusting kan hom nie in die kuberruim opspoor nie.

Gary Lucchesi, vervaardiger, sê: “Een van die vrae wat die fliek stel, is: As ’n geweldmisdaad gepleeg word, sou jy daarna kyk?”

In Untraceable is die antwoord eenvoudig: miljoene keer ja! En die ergste is, ’n mens kan sien dat so iets regtig gebeur. Met dié dat die lyn tussen openbaar en privaat vervaag, word ’n mens se opvatting van die werklikheid verdraai. Dit word deel van die popkultuur-fiksie waaroor daar bespiegel en gelag kan word. Hoe anders skakel jy op ’n webblad in en kyk hoe iemand grusaam sterf?

Die regisseur Gregory Hoblit (Fracture, Frequency), wie se pa ’n FBI-agent was, maak ’n punt daarvan om die moderne mens se afhanklikheid van tegnologie onder die kyker se aandag te bring.

Marsh gebruik satelliettegnologie om deur die verkeer te kom en later word sy in haar motor vasgekeer wanneer die elektriese stelsel ingee. Hoblit stel dit teenoor die tegnologie wat gebruik word om die slagoffers te vermoor. Dis ’n bose spiraal. Soos in Ghost in the Shell en die Terminator-flieks speel die mens met vuur; hy word te slim vir sy eie beswil.

Die onderwerpmateriaal maak van Untraceable ’n relevante en ontstellende fliek, maar die fliek slaag net deels. Die jagtog en aksie hou nie die aandag nie en al die los drade val te maklik in plek. Dis uiteindelik Lane se oortuigende spel as Marsh wat die momentum verskaf.