|
||||
|
|
|
||
| Jou wêreld, Jou koerant | ||||
|
||||
|
|
|
||
| Jou wêreld, Jou koerant | ||||
|
Vennote
|
Terwyl aksierolprente met reuse-begrotings en hul opvolge by die loket die botoon voer, is ’n outydse prent soos dié ’n welkome afwisseling.
City of Men is ’n soort vervolg van Fernando Meirelles, dié keer vervaardiger, se Oscar-bekroonde treffer City of God (2000), seker een van die ontstellendste flieks van die laaste dekade.
In die rolprent–uitspansel het Al Pacino en sy grou stem ’n rysige gestalte.
Dié dobbelfliek ontvou soos ’n moderne sprokie.
Daar is ’n deel in dié lank afgewagte fliek waar jy dink “a-ha, hier kom die ware Susara nou” wanneer Norah Jones en Natalie Portman in ’n afslaan-sportmotor die Amerikaanse woestyn afblits.
Die Grey’s Anatomy-ster Patrick Dempsey het sy merk as tienerakteur aanvanklik in romantiese komedies gemaak.
Skrik enigiemand werklik nog vir spookagtige geeste wat uit telefone, televisiestelle en nou uit ’n kamera spring? Want wesenlik is dit die ou riller-resep wat net oorgeskryf word en met ’n paar nuwe bestanddele as nuut opgedis word.
Sokker se samebindende kragte is welbekend en die emosie en passie wat die jaag van die ronde bal opwek, het al selfs oorloë tussen nasies aangevuur.
In duidelik nog ’n poging om die VSA se swart kykers in teaters te kry en sommer ’n dosis voorskriftelike moraliteit ook by te trek, kry First Sunday dit slegs reg om almal wat in sy visier is, ’n klap deur die gesig te gee.
Dis vreemd, maar Steve Carell kry dit reg om amper nie teenwoordig te wees in flieks waarin hy die hoofrol vertolk nie.
Die gedagte van privaatheid het nogal ’n aanvegbare kwessie geword.
Rob Lowe vertolk die rol van Robert Harlan, ’n getroude man en pa wat sy werk verloor nadat hy onder die indruk was hy gaan bevordering kry.
|
Mooi én slim...Sy medekonkelaar Jill Taylor (Kate Bosworth) vang Ben se oog.
Lees die resensie 
Iron Man, oftewel die miljardêr-uitvinder Tony Stark, maak sy buiging op die silwerdoek ná jare van afwagting en bespiegeling.
Dié sportkomedie het ’n tragiese nasleep.
Die Amerikaanse rolprentmaker Paul Schrader, daardie soekende buitestander met sy eertydse obsessie met geweld, het rustig geword.
Gewoonlik is biografiese rolprente redelik voorspelbaar en chronologies: Ster se kinderjare, ster sukkel om roem te verwerf, ster sukkel om roem te verwerk, ster skitter, ster sterf.
Jare gelede het ’n familielid met ’n bufferplakker gespog wat lui: “Hoe meer mense ek ontmoet, hoe meer hou ek van my hond.”
Die ink op baie boekblaaie is deesdae skaars droog, of dit vloei oor na die grootdoek.
Jy weet dit reeds aan die begin van dié prent: Teleurstelling wag.
Regisseur Martin Scorsese se jongste musiekprojek, waarin hy ’n optrede van die Rolling Stones op rekord plaas, is meer konsertfliek as dokumentêr.
|
|
vind
vind jou ou skoolvriende
 Kies jou skool se provinsie |
|
|
