Druk artikel   E-pos storie aan 'n vriend

Verwante Berigte My Liewe Land (02/04/08) Blog: My liewe land (26/03/08) Blog: My liewe land (19/03/08)

’n Haan het gekraai.

Hy het in die vroegoggendlig lê en wag vir die tweede en die derde kraai. Maar al wat hy gehoor het, was die skril geroep van hadidas. Die lawaaierige voëls wat elke jaar al hoe meer word in sy voorstad. Net soos die kwêvoëls, die slaggate in die strate en die stukkende verkeersligte. Dit was nog te vroeg om op te staan. Hy het deur die oop gordyne lê en kyk hoe die dag breek. Die hadidas het nog twee maal geroep.

“Raai hoekom gil hulle so?” het sy vriend Japie op Paassondag gevra toe daar twee hadidas in die helder blou lug bo sy huis skree.

“Hoogtevrees,” het Japie sy eie vraag beantwoord toe niemand anders iets sê nie.

Die res van die mense aan die tafel het gelag.

Dit was een van daardie dae wat elke maal wat jy dit ervaar jou asem wegslaan. Maak nie saak hoeveel maal jy dit al belewe het nie. Die tipe dag wat jou huistoe laat verlang, as jy dit onthou, maak nie saak of jy in Florence, New York of die hemel self is nie.

Die lug was diep en blou en sonder wolke. Die son was helder en die grasperk blou-groen van die goeie reëns. Maar in die skaduwee en aan die windjie wat elke nou en dan halfhartig geroer het, kon jy voel winter was oppad..

Die tafel op Japie se huis se groot opstalagtige voorstoep was vol mense en halfleë bottels. Party van die mense het wit wyn gedrink. Die ander rooi.

Op die stoeptrappe het tieners, twintigers en laerskoolkinders sit en paaseiers eet.

Die meeste van die paaseiereters het voor die mense by die lang tafel groot geword.

Die meeste huwelike en verhoudings aan die tafel het reeds die tweedekade-merk verbygesteek. Die gaste is gemaklik in mekaar se geselskap. Niemand het meer nodig om die ander aan die tafel te beïndruk nie. Hulle ken mekaar meestal deur hulle kinders. Party van die kindervriendskappe het opgedroog maar die ouers bly steeds vriende.

Party van hulle maak genoeg geld om ’n klein Afrikastaat aan die gang te hou. (Dit is nou as jy staat se Staatspresident se salaris en die verdedigingsbegroting uitsluit.) Ander weet nie hoe hulle die volgende maand se rekeninge gaan betaal nie.

Party van hulle se voorsate het saam met Jan van Riebeeck arriveer. Ander is in die buiteland gebore. Adolf Hitler was sommige van hulle ouers se reisagent.

In die oorlogsjare het party se pa’s in Italië en in die Noord-Afrika gaan veg. Ander pa’s was Ossewabrandwag.

Amper almal van hulle huur mense om hulle klere te stryk, hulle huise skoon te maak en om hulle skottelgoed te was.

In die dienspligjare was party van die mans op die grens en ander in 1 Mil. se psigiatriese saal. Sommiges het geweier om diensplig te doen en die prys daarvoor betaal.

Hulle almal is gatvol vir Eskom.

Party is al (meer as een keer) met ’n vuurwapen teen die kop uit hulle luukse motors geboender. Ander het al wakker geword met indringers in hulle huis. Sommiges was nog nooit nader as ’n koerantberig aan ernstige misdaad nie.

Hulle is almal lesers en lees almal Suid-Afrikaanse boeke en kan lang argumente voer of Zakes Mda ’n goeie skrywers is of nie. Iemand sal vra of dit waar is dat Marita van der Vyver besig is om ’n nuwe boek oor Provence te skryf.

Hulle luister graag na goeie Suid-Afrikaanse musiek.

Hulle is professors en laerskoolonderwysers. Regsgeleerdes en amper-werkloses. Kleremakers en navorsers. Kunstenaars en korporatiewes wat na wêreldstede pendel. Hulle beskuldig mekaar maklik van rassisme of politieke korrektheid.

Party is teleurgesteld oor die korrupsie wat hoogty vier. Ander haal hulle skouers op en vra; “Nou wat het julle dan verwag? ”

Lateraan sal hulle almal huistoe gaan en in die bed lê en hulleself heel moontlik bekommer oor die petrolprys, die rentekoerse en misdaad.

Maar op hierdie hemelse Paassondag-middag is dit alles vergete. En met die amper-warm son op hulle kaal arms en omring deur vriende, kinders en goeie musiek, weet hulle dat hulle nêrens ander wil wees nie. Dat dit hier is waar hulle hoort. Op ’n voorstoep in Afrika met ’n uitsig op ’n pers bougainvillea teen ’n witgeverfde baksteenmuur.

En ’n grasperk waarop twee hadidas stywe been na wurms pik.