Druk artikel   E-pos storie aan 'n vriend

Louis de Villiers is 'n rugbyskrywer by Rapport.

As jy Butana Khompela se uitlatings lees, is dit moeilik om te dink watter van ‘n halfdosyn gedagtes eerste deur jou gemoed skiet.

Dink jy eerstens: Sjoe, maar dié misbaksel is arrogant, oningelig en onnosel in gelyke parte? Of dink jy: Hel, as ek nie nou hardloop nie, gooi ek op in die sitkamer?

Dink jy eerder: sjoe, geweld los heeltemal niks op nie, maar ‘n snotklap sou darem uiters bevredigend wees? Of dink jy: nou waar’t ek die nommer van daai emigrasie-konsultante gelos?

Ek sou nie kan sê nie.

As daai naam “Butana Khompela” so dowwerig van onder aan die koerantbladsy die hoek van my oog vang, maak my brein soos ‘n rekenaar wat te’ veel informasie te’ vinnig moet verwerk.

Dis omdat die p- en die f- en die d-woorde mekaar so uit die pad stamp om eerste by my mond uitgespoeg te word, dat my brein soortvan vries. Soos ‘n rekenaar as hy vashaak en so Eêêêêê! gil, totdat jy hom maar om liefdesnaam reboot.

Ek gil gereeld self as ek onthou daar is iemand soos Butana Khompela.

En ‘n mens word maar al te gereeld daaraan herinner.

Hoewel syne ‘n uiters beskeie jôppie in ANC-geledere is, kan jy daarop reken dat enige joernalis op soek na ‘n voorbladberig net vir Khompela hoef te bel. Die joernalis is gewaarborg dat dié ‘n paar stellings sal maak wat die manne môre-oggend in hul graanvlokkies gaan laat stik.

Dis dié dat, hoewel Moss Mashishi van Sascoc nou met goeie rede gevra het dat Khompela uit sy pos geskuif word, die uwe maar min hoop het dat dit sal gebeur.

Khompela is dan die perfekte weerlig-afleier.

Kla die hele Suid-Afrika oor die Vigs-pandemie of misdaad of die Zimbawiese gemors, weet jy by voorbaat Khompela sal dié kwessies na die binnekant van die koerant kan skuif met nog ‘n verregaande uitlating oor Springbokke se paspoorte of iets dergeliks.

Sy portefeulje, kortom, is nie soseer voorsitter van enige parlementêre wharra-wharra-wharra nie. Sy portefeulje is, soos die ou liedjie gegaan het, “om die boere te vererg”. Nie dat ‘n man vir Khompela met ‘n bobbejaan wil gelyk stel nie. Ek is immers kleintyd geleer dat ‘n bobbejaan padgee as jy daarin slaag om hom te ignoreer.

Ek het dié taktiek al met Khompela ook probeer, maar dit werk nie. Om nog ‘n ou liedjie aan te haal: “die annerdag se môre was die kat! Weer! Daar!”

Ek hou eintlik net van drie van Suid-Afrika se vier nasionale sporte. Rugby en sokker en krieket, in min of meer daai volgorde. Die vierde gewildste, rasse-klassifikasie, laat my nog my hele lewe koud.

Van ‘n afstand af kan jy egter sien in hoe ‘n mate dié vierde sport darem bevredigend getransformeer is.

In die ou dae was daar sulke tingerige, bebrilde witmannetjies in safari-pakke en tjips op die skouer wat nie kon ophou dink oor wie watter kleur het wanneer hulle een van die ander drie sporte wou speel nie.

Deedae is dit sulke kort swartetjies met ronde pop-stêre en tjips op die skouer wat nie kan ophou dink oor wie watter kleur het wanneer hulle een van die ander drie sporte wil speel nie.

Daar was, inderdaad, nog altyd politiek in sport, maar ons moet begin om onsself daarin te herinner dat dit nie verpligtend is om kant te kies wanneer imbesiele die dag stry nie. Neutraliteit is dus amper altyd die beste uitgangspunt vir sportmense.

Miskien, as ons almal saam probeer om hom te ignoreer…?