Druk artikel   E-pos storie aan 'n vriend

Mnr. Charles Edwards, gewese finansiële direkteur van Saambou, gesels oor die pad wat hy moes stap om sy naam in ere te herstel. (Foto: Lisa Hnatowicz)

Verwante Berigte Koerantberig lei tot bank se ineenstorting

Pretoria

Sewe jaar van sy lewe en regskoste van meer as R4 miljoen.

Dit is wat mnr. Charles Edwards, gewese finansiële direkteur van Saambou, moes betaal om te bewys hy het nie R640 miljoen gesteel of veroorsaak dat die bank in duie stort nie.

“Sewe jaar lank het ek net bates verkoop om geld in die hande te kry, eers vir my regsverteenwoordiging in die ondersoek van die Raad op Finansiële Dienste (FSB) en toe vir my regskoste vir die verhoor in die Pretoriase hooggeregshof,” sê Edwards.

Net verlede jaar moes hy sy wildplaas by Vaalwater duskant die Waterberge, die plek waarvoor Edwards en sy vrou, Elize, geleef het, verkoop om nog geld te kry vir regskoste.

“Ek kon in dié tyd geen risiko’s loop nie, want ek kon dit nie waag om geld te verloor nie. Dit gaan ’n groot aanpassing wees om net weer normaal te begin dink,” sê Edwards.

Die afgelope week het regter Willie van der Merwe hom en mnr. Anton de Clercq, sy medebeskuldigde wat ’n rekenmeester by Saambou was, in die Pretoriase hooggeregshof vrygespreek op dertien aanklagte van diefstal en bedrog.

Ontslag op al die aanklagte is aan albei mans toegestaan nadat die staat sy saak gesluit het. Van der Merwe het in die opsomming van sy getikte uitspraak van 150 bladsye gesê hy sluit wyle mnr. Johan Myburgh, voormalige besturende direkteur van Saambou, daarby in.

“Dit is moeilik om te begryp hoe Edwards en De Clercq ’n gemeenskaplike oogmerk kon gehad het om te bedrieg of valse voorstellings te maak waar die finansiële jaarstate telkens goedgekeur is,” het Van der Merwe bevind.

Edwards sê hy hoop Van der Merwe se bevinding is “salf” vir al die voormalige personeel van Saambou wat hulle kan sus aan die wete dat nóg hulle nóg hul base “só sleg” was.

Sedert die bank in 2001 onder kuratorskap geplaas is, kon nie een van dié mans jaarliks die reünies bywoon wat Saambou se personeel gereël het nie.

Hulle is ingevolge hul borgtogvoorwaardes verbied om met 107 van hul destydse kollegas te praat wat potensiële staatsgetuies teen hulle was. “Dit het gevoel soos ’n familie wat uitmekaar geruk word,” sê Edwards.

Hy sal nooit dié dag vergeet toe die Skerpioene om 07:00 by sy huis opgedaag en alles daarin, van ornamente tot sy klavier, tot ná 17:00 haarfyn deursoek het vir bewysstukke nie.

Ook nie hoe vernederend dit was toe sy vrou nie met haar motor kon ry voordat die enjinkap ook vir “bewyse” deursoek is nie.

Tog is Edwards nie bitter nie. “Dit was ’n slegte, baie swaar ervaring, maar ook ’n ongelooflike geestelike verdieping. Die Here was elke dag met ons,” sê hy.

Edwards is wel bitter jammer dat Myburgh, wat verlede jaar sy stryd teen kanker verloor het, nie kon leef totdat sy naam ook in ere herstel is nie.

“Selfs toe hy op sy siekste was, het hy gesê die saak moet voortgaan, al moet daar ’n videoverbinding tussen hom en die hof wees. Die saak het sy tol van ons almal, maar veral van Johan (Myburgh) geëis. Ons het geweet ons is onskuldig, maar was magteloos omdat ons oornag van ons geloofwaardigheid gestroop is,” sê Edwards.