Druk artikel   E-pos storie aan 'n vriend

Koos Kombuis

Nou die dag nooi iemand my na ’n byeenkoms van ateïste.

Een ná die ander het ateïste opgestaan om te getuig van hul ongeloof.

“Ek was jare lank ’n getroue kerkganger en Christen . . . ek het die vreeslikste dinge gedoen . . . ek het geld geskenk vir sending, ek het my kinders gedwing om te bid . . . toe, eendag, sien ek die lig!”

“Dis soms vir my moeilik om nie in God te glo nie . . . nou en dan wil ek terugval in my ou gewoontes. Maar dan dink ek aan julle ouens hier . . . en dan weet ek! Ek is reg! Weg met godsdiens!”

Hierdie vertelling is natuurlik fiktief. Daar is nie iets soos ’n ondersteuningsgroep vir ateïste nie.

Dis juis een van die dinge wat ateïsme nogal aantreklik maak. Mens kry nie ateïstiese traktaatjie-uitdelers, ateïstiese lekepredikers in treine of ateïstiese selfmoordbomaanvallers nie.

Meestal voel ateïste nie so sterk oor hul gebrek aan geloof as wat gelowiges voel oor hul geloof nie. Hoekom moet hulle? Dis nie asof daar plek vir net 144000 ateïste in die hel is of so iets nie. Ateïste is nie gevul met ’n gevoel van dringende verantwoordelikheid vir die siele van hul medemens nie, want ateïste glo nie in siele nie. So eenvoudig soos dit.

Deesdae is dinge egter besig om te verander.

’n Fenomeen wat ons “militante ateïsme” kan noem, is deesdae besig om kop uit te steek. Of, as dié woord te sterk is, noem dit dan “sekulêre intoleransie”.

Hierdie nuwe tendens kom al ’n rukkie aan, maar dit het eers werklik gevestig begin raak met die publikasie van Richard Dawkins se baie invloedryke boek The God De-lusion.

Dit het ateïste oor die hele wêreld ’n stem gegee, selfvertroue, ’n fokuspunt. Vir die eerste keer kry mens deesdae iets soos fanatiese ateïste. Uitlatings wat deur ateïste gemaak word in die media, soms deur bekende persoonlikhede, is geneig om blatant agressief en selfs beledigend te wees teenoor gelowiges.

Natuurlik is daar ’n fyn lyn tussen iemand anders se geloof in twyfel trek, of selfs satiriseer, en iemand se geloof ongenadig afkraak. Ek het nog geen statement van Steve Hofmeyr gelees wat verder gaan as satire teen ’n skynheilige kerk of die bevraagtekening van mensgemaakte idees oor God nie.

Ek hoop en vertrou dat my eie verskeie skryfsels, hoe subversief hulle ook al soms is, ook nooit daardie lyn oorgesteek het waar die ongelowige Thomas verander in die verraderlike Judas nie.

Want tussen my en julle, ek is besig om deesdae net so bang te word vir ateïste as vir godsdienstige mense. Demmit, hulle wil net eenvoudig nie meer nee vir ’n antwoord vat nie! Hulle is so seker hulle is reg!

Of is hulle?

In die tyd voor Copernicus was die Westerse mens seker dat hy alles geweet het van die sterrekunde. Die son en sterre en alles in die heelal het om die aarde gedraai.

Ons is in sewe dae vervaardig deur ’n persoonlike God, en die mensdom was die middelpunt van die skepping.

Net so was die intelligentsia van Newton se tyd doodseker dat hulle alles verstaan van basiese wiskun-dige en natuurwette, en dat daar nog net ’n paar besonderhede ingevul moes word . . . maar toe kom Einstein. Newwermaaind Einstein, toe kom kwantumfisika!

Ateïste glo deesdae onwrikbaar dat hulle alles weet, en dus kan hulle met onwrikbare gesag die bestaan van God aflag.

Hulle is kompleet soos kinders wat op die ouderdom van agt of nege vir die eerste keer besef daar is nie iets soos Vader Krismis, die tandemuis en kabouters nie en dan hul maatjies met hierdie nuutgevonde insigte martel!

Die hemelskreiende paradoks van hierdie situasie is die feit dat hulle die gevaar loop om net so dweepsugtig te raak soos sommige van die gelowiges wat hulle veroordeel.

Vrydenker sal ek altyd bly, satirikus is ek in my wese. Maar nooit, ooit wil ek my skuldig maak aan die misdaad van fundamentalistiese ongeloof nie. Mag Wie ook al in charge is van die universe my terughou van daardie sonde . . .

Amen. Of hoe sê Breyten dit nou weer? “Aaa mens . . .”

* Ek is baie jammer as ek gerugte oor die doen en late van die metro-polisie verwar het met gerugte oor die doen en late van die Gordonsbaai-polisie. Ek is baie verlig dat die gerugte oor die Gordonsbaai-polisie, soos ek dit uit koerantberigte verstaan het, dat hulle vleis verkoop uit hul aanklagkantoor, nie waar is nie.